Hindi ko naramdaman na nandito ka sa tabi ko. At nung minsan pang matagal-tagal tayong nagkasama, may naka-alampay pa sa iyo. Buti pa siya nakadikit sa iyo. Buti pa siya nakiki-pag flirt ka. Kung titingnan nga, parang mas kayo yung couple kesa sa ating dalawa. Hindi naman ako makapagreklamo dahil iyon yung unang beses na nagkita tayo ulit, at di pa natin napapag-usapan talaga kung paano nga ba ang diskarte ng pagiging tayo, kung tayo pa rin nga. Ni hindi ako makapagreklamo dahil feeling ko, habang hindi nanggagaling sa iyo, wala akong karapatang magreklamo. Ayoko namang gumawa ng eksena. Baka sabihin mo kasi, over react na naman ako. Dahil as far as she was concerned, libre kang magpa-alampay at maki-alampay sa kanya.

Naiintindihan ko naman kung hindi tayo madalas na magkasama. Nakatira tayo sa magkabilang dulo ng Edsa. Marami kang pinagkaka-abalahan. Nariyan yung mga gawain mo sa eskuwela, yung pamilya mo, yung Diyos mo. Busy ako sa trabaho ko, sa mga gawain tulad ng labada at paglilinis ng bahay na marka ng pang araw araw na buhay. Alam kong di ka puwedeng basta na lang umalis ng bahay, o gabihin sa daan.

Naiintindihan ko naman na nagtitipid ka. Hindi naman ako nagpalibre sa iyo. Hindi naman natin kailangang laging kumain sa Friday's or kung saang restaurant na trip mo. Puwede namang magfishballs lang tayo. Or mag-commute ka. Hindi ako magrereklamo kung maglalakad lang tayo. Basta lang magkita tayo.

Pero sana naman, kahit minsan lang, subukan naman nating magkita at magkasama na tayong dalawa lang. Yung di ako singit sa pinabibili ng kapatid mo, o sa pagpapalit ng gulong ng kotse mo, o sa pagitan ng pagkakape mo kasama ng barkada mo at ng 5.30pm class mo. Kasi sa pagkakaalam ko, walang relasyong tumagal na ang tanging oras na laan niyo sa isa't isa ay yung iilang minuto ng paglalakad pagkatapos mong magbayad sa cashier ng toiletries section papunta sa carpark. Ayoko namang maging afterthought. Hindi ako afterthought.

Mas maigi pa nga kung siguro naging affair na lang ito kesa sa relasyon. At least, yung affair may takdang oras at lugar para sa mga kasangkot. May time na devoted para sa pagkikita lang. Yung walang istorbo, yung walang ibang puwedeng sumingit. Pero we cannot even approximate that. We don't have passion.

Alam kong sasabihin mo, na sa pagpayag ko, tinatanggap ko ang mga limitasyon ng mga kaya mong i-offer. Hindi naman kita sinisisi o sinusumbatan. Naisip ko lang kasi maaalis lahat ng mga pag-aalinlangan kung susubukan natin. Nagsawa na rin kasi ako dun sa pagpapa-urong sulong nating dalawa. Mas ginusto ko na lang na subukan natin kesa yung paulit ulit na pag-uusap na wala namang nangyayari.

Pero ganun pa rin pala. Wala pa ring nangyayari. Hindi ko maintindihan kung bakit kahit nagri-reach out ako sa iyo, parang lalo ka namang lumalayo. Hindi ko maintindihan na kahit na ilang beses mo akong ire-assure na gusto mo talaga ako, hindi ko maramdaman yung kaigtingan ng damdamin mo. Hindi naman kita hahampasin kung hahawakan mo yung kamay ko. Hindi naman ako bayolenteng tao.

Tinanong mo ako nun, bakit hindi na lang ako doon sa kung sino yung makakapagbigay ng kung ano yung gusto at kailangan ko. Bakit ako magse-settle dun sa kung ano lang yung kaya mong ibigay. Sabi ko, hindi ko gusto yung salitang "settle." Dahil kung hahanapin ko yung taong iyon, I would be looking for perfection. At parang di yata yun posible sa mundong ito.

Puwede ring nagkamali ako. Marami akong bagay na puwedeng gawin na sasabihin ng ibang tao na kahangalan. Pero kung ikaliligaya ko, bakit hindi? Hindi ko lang inaasahan na mapapagod ako. Hindi ko pala kayang maging emotionally responsible for both of us. Hindi ko inaasahan na mapapagod ako sa katatakbo habang sinusubukan kong gumawa ng commonality para sa ating dalawa. Nakaka-drain din pala.

Sabi natin, we're going to give it a try and we're going to enjoy each other's company. But I don't even have that. Yun na nga lang ang hinihingi ko. Gusto ko ng sense of intimacy. Yung katulad nang dati na nakakapag kuwentuhan tayo ng apat na oras at di tayo nabo-bore. Yung lahat ng bagay puwede nating ungkatin at busisiin. Yung mga pagkakataong kahit naglalakad lang tayo o nakatambay lang sa parking lot, naroroon yung connection natin sa isa't isa.

Pakiramdam ko kasi, hindi natin nalagpasan yung politeness ng mga "gudmrng ü" at "hw r u?" Parang bumalik pa tayo dun sa awkwardness ng una nating pagkakakilala. Dapat hindi naman ganon di ba?

Puwede akong hindi magsalita. Pero ayokong dumating yung panahon where my tiredness will turn to hate. Ni hindi ko nga makuhang magalit sa iyo kasi pagod na ako. Ayokong magkaroon ng sisihan. Ayokong magkaroon ng galit. Alam ko namang sinusubukan mo eh. But more than anything, I need to feel your warmth, that sense of togetherness, right now. Hindi bukas, hindi sa isang linggo, hindi sa susunod na buwan.

I don't think I can suspend my life while you try to be emotionally mature, while you try to understand who you are, while you try to figure out what "being together" with someone actually means. I really feel like you've put me on hold. Life isn't call waiting. It's either you get back to me and talk. Or maybe I'll just put the phone down. That way, it'll save us both some time.



###############